• dr Barbara Blenau
  Centrum Zdrowia MULTI-WET
  ul. Gagarina 5
  00-753 Warszawa
  
  
• dr Waldemar Golec
  Klinika Weterynaryjna
  ul. Bnińska 40
  61-023 Poznań
  tel. (0-61) 877-54-75
  
  
• prof. dr hab. Antoni Kopczewski
  Zakład Higieny Weterynaryjnej
  ul. Kaprów 10
  80-316 Gdańsk
  tel. (0-58) 552-12-68
  
  
• dr Renata Komsta
  Akademia Rolnicza
  Zakład Radiologii i Ultrasonografii
  ul. Głęboka 30
  20-612 Lublin
  tel. (0-81) 445-61-54
  
  
• prof. dr hab. Stanisław Koper
  Akademia Rolnicza
  Zakład Radiologii i Ultrasonografii
  ul. Głęboka 30
  20-612 Lublin
  tel. (0-81) 445-61-54
  
  
• dr Tadeusz Narojek
  SGGW, Wydział Medycyny Weterynaryjnej
  Katedra Nauk Klinicznych
  Oddział Diagnostyki Obrazkowej
  ul. Nowoursynowska 159c
  02-787 Warszawa
  
  
• dr hab. Marek Nowicki
  Uniwersytet Warmińsko-Mazurski
  Katedra i Klinika Chirurgii i Rentgenologii
  ul. Oczapowskiego 14
  10-957 Olsztyn
  tel. (0-89) 523-37-30
  
  
• dr Jan Siembieda
  Akademia Rolnicza
  Klinika Chirurgii Zwierząt
  Pl. Grunwaldzki 51
  50-366 Wrocław
  tel. (0-71) 320-54-90

Ciekawostka

Właśnie sobie chodzę po stronach i znalazłam kolejne ciekawe statystyki zanotowane przez Ulę Charytoniuk na wykladzie prof. Kopra.

*** Na podstawie badań Szwedzi ustalili prawdopodobieństwo wystąpienia dysplazji u szczeniąt z różnych skojarzeń:
- oboje rodzice wolni od dysplazji 24 - 37.5 %
- jeden rodzic z dysplazją 44.7 - 50 %
- oboje rodzice z dyzplazją 84.1 do nawet 93 % !!

Jeżeli dziadkowie są wolni od dysplazji, to prawdopodobieństwo spada do nawet 8.7 % !!

*** W USA zbadana została wiarygodność prześwietleń w różnym wieku:
12 m-cy - 68.9 %
18 m-cy - 82.7 %
24 m-cy - nawet 95.4 %

Co oznacza, że prawdopodobne jest, że roczny pies z lekką dysplazją może mieć w wieku 2 lat zdrowe stawy (ze względu na trwający wciąż rozwój). Więc jeśli mamy psa o dużej wartości, u którego stwierdzono lekką dysplazję, nie używajmy go, ale i nie wycofujmy z hodowli - powtórzmy badania w wieku 2 lat.

I jeszcze zasady zwalczania dysplazji u psów (biorą one pod uwagę jedynie genetykę i pomijają czynniki środowiskowe, jak złe karmienie, przeciążanie psa podczas wzrostu, itp):

1. Kojarzyć psy o normalnych stawach biodrowych (wolnych od dysplazji);
2. Psy normalne winny pochodzić od normalnych rodziców i dziadków;
3. Normalni rodzice powinni dawać 75% zdrowego potomstwa;
4. Do kojarzenia należy wybierać partnerów z najwyższym % urodzonego normalnego potomstwa (co najmniej 75%);
5. Do rozrodu należy wybierać suki o doskonale ukształtowanych stawach biodrowych - lepszych niż u rodziców.